donderdag
15 okt
‘Complexe scheidingen’ zijn een nijpend probleem voor de jeugdhulp. ‘Met mij is niks mis hoor, het is mijn kind waar wat mee aan de hand is.’
Zeg jeugdhulp en associaties met problemen zijn zo gelegd. Misstanden in jeugdinstellingen, lange wachttijden, en een alsmaar groeiende vraag – daar gaat het vooral over in de media. Afgelopen donderdag hoorden deelnemers aan een presentatie over jeugdhulp in Meierijstad dat het in deze gemeente best goed gaat.
Mirjam van Esch
Hart-fractievoorzitter Mirjam van Esch is er niet verbaasd over. ‘Ik volg het thema jeugdhulp al jarenlang en weet dat Meierijstad positief afsteekt bij de meeste andere gemeenten. Terwijl landelijk één op de zeven minderjarigen jeugdhulp krijgen, is dat hier ‘slechts’ één op de acht. De gemeente heeft ook amper wachttijden. De aanbieders waar soms naar wordt doorverwezen trouwens helaas wel.’
Normaliseren
Verder lukt het hier steeds beter om te normaliseren. Dat houdt in dat mensen minder snel professionele hulp inschakelen en beseffen dat sommige problemen gewoon bij het opgroeien horen en dat ouders, school en anderen dat moeten en kunnen oplossen. Waarbij het trouwens nog een uitdaging blijkt om de grens te vinden tussen verantwoordelijkheden van ouders, gemeente en school.
Sowieso is nog niet alles hier koek en ei. Zo kampt Meierstad, net als de rest van de Nederlandse gemeenten, met het probleem ‘complexe scheidingen’. In minder omfloerst taalgebruik: vechtscheidingen. Die zorgen voor nogal wat aanloop bij jeugdhulpaanbieders.
‘Niks mis met mij’
Beleidsmedewerkers van de gemeente vertelden hoe zoiets in de praktijk nogal eens gaat (Waarbij moet worden aangetekend dat wat nu volgt geen betrekking heeft op alle scheidingen). Een ouder klopt bij het Centrum Jeugd en Gezin aan en vertelt over de problemen waarmee een kind kampt. Als voorzichtig wordt geopperd dat de oorzaak wel eens het geruzie van papa en mama kan zijn, gaan de spreekwoordelijke luiken dicht. ‘Met mij is niks mis, met mijn kind is wat mis.’
En o wee als de jeugdconsulenten van de gemeente in die gedachtegang niet meegaan. Dan is er altijd nog de alternatieve route via de huisarts. Van alle verwijzingen naar jeugdhulp komt 40 tot 45 % van huisartsen. De gemeente betaalt, maar heeft geen idee hoe zo’n arts tot zo’n verwijzing komt. Laat staan of die terecht is. Want privacy.
Het verklaart waarom de gemeente van het contact met huisartsen ‘een speerpunt’ maakt, zo werd tijdens de presentatie verteld. Wat ook helpt: niet achteloos de vastgestelde termijnen van een behandeling afwachten, maar halverwege bezien hoe het loopt. ‘Soms blijkt na tien sessies dat een therapie niet af is. In het verleden werden er dan automatisch tien nieuwe afspraken met bijvoorbeeld een jeugdpsycholoog gemaakt. Maar soms voldoen drie sessies.’
Het is een voorbeeld van de manier waarop CJG, huisartsen en andere verwijzers samen met de jeugdconsulenten van de gemeente en aanbieders van jeugdhulp bezien hoe de jeugdhulp beter kan en betaalbaar kan blijven. Waarbij het vanzelfsprekend is dat jeugdigen die dat nodig hebben altijd op de inzet van jeugdhulp kunnen vertrouwen.
Twee ton voor één jeugdige
Zowel de vraag als het aanbod is groot in de jeugdhulp. Dat gaat van kortlopende bijles in het kader van dyslexie tot een langdurige opname in een gesloten instelling.
In totaal gaf Meierijstad in 2024 € 24 miljoen uit aan jeugdhulp, waaronder een fors deel aan succesvol gebleken preventie. Die € 24 miljoen komt neer op € 1.580 per jongere. Alleen in Bernheze en Boekel zijn de kosten per jeugdige lager, de andere gemeenten in de regio geven meer uit. Met Oss als koploper: € 2.342.
De uitgaven groeien al jarenlang en dat komt momenteel niet alleen door een toenemende vraag. De loonkosten stijgen sterk en om werkdruk te verminderen is het aantal cliënten per hulpverlener verlaagt. Daarnaast blijken behandelingen steeds langer te duren.
Zomaar wat getallen: van de 1.960 jeugdigen die jeugdhulp krijgen, zijn er twaalf die per persoon zo’n twee ton per jaar kosten. 25 jongeren ontvangen pleegzorg en 24 jongeren verblijven in de jeugdreclassering (zeg maar jeugdgevangenis). Aan jeugdhulp met verblijf geeft Meierijstad ongeveer € 7 miljoen per jaar uit.
