dinsdag
15 sep
Aan een bijzonder proces rond de huisvesting van arbeidsmigranten bij Keldonk lijkt een eind te komen. Een reconstructie. ‘Heb ik iets gemist?’
Enkele dagen voor zijn afscheid als wethouder hadden Hart-raadsleden Mirjam van Esch en Laurens van Voorst een gesprek met Jan Goijaarts. Ze kregen daarbij een heldere uitleg over wat er voorafging aan het besluit om tien arbeidsmigranten een woonplek te geven aan de Trentweg.
Dat onderhoud was door de raadsfractie aangevraagd omdat een eerder gesprek met buurtbewoners aan die straat tot veel vragen leidde. Tot argwaan zelfs. Die argwaan is niet verdwenen.
Timmerwerkplaats
Dat zit zo. Toen Trentweg 15 leeg kwam te staan, toonde een zelfstandige zonder personeel er belangstelling voor. Hij wilde er gaan wonen en de forse stal op het terrein gebruiken als timmerwerkplaats. Het idee werd besproken aan de zogeheten intaketafel, een overleg van ambtenaren die bezien of een plan kans maakt.
Ze wezen het plan af, want het zou niet passen bij het agrarisch karakter van het buitengebied. Dat is een rare reactie, want dit soort kleinschalige bedrijvigheid is door het college en de gemeenteraad vaak wel goedgekeurd.
Wat het nog gekker maakt: op dezelfde dag dat het verzoek werd afgewezen, meldde iemand anders zich per mail bij de gemeente over exact hetzelfde perceel. Of er 32 arbeidsmigranten een woonplek kunnen krijgen, was de vraag.
‘Iets gemist?’
Via een woo-verzoek ontvingen de buren van Trentweg 15 diverse mail- en briefwisselingen over de locatie. Daaruit blijkt dat die migranten nu in Boskant wonen en dat die woonruimte tegen de vlakte moet vanwege nieuw te bouwen huizen. Ambtenaren oordeelden dat de gemeente vanwege die sloop moet helpen zoeken naar een nieuwe locatie.
Jan Goijaarts, toen nog wethouder, was in eerste instantie tegen de komst van arbeidsmigranten naar Keldonk (Bron: gemeente Meierijstad).
Pikant: toenmalig wethouder Goijaarts vond het in eerste instantie maar niks. In een interne mailwisseling liet hij weten geen grond te zien voor een vergunning. ‘Of heb ik iets gemist?’ Nee, hij had niks gemist: het idee was meer in strijd met de lokale regelgeving dan een woning met timmerwerkplaats.
De aanvraag werd vervolgens aangepast. Of er tien arbeidsmigranten maximaal vijftien jaar mogen wonen aan de Trentweg 15. Ja, oordeelde het college onlangs. Daar is weinig of niets tegen in te brengen, want het plan voldoet aan de nieuwe, lokale regels rond huisvesting van arbeidsmigranten in het buitengebied.
Halfslachtige antwoorden
En toch wringt het. Want de timmerman was eerst en had, vindt Hart, goede papieren. Zijn aanvraag is nooit formeel ingediend, omdat ambtenaren die (volgens Hart onterecht) afwezen voor het tot zo’n formele aanvraag kwam. En die ambtenaren lieten dat namens het college aan de timmerman weten op exact dezelfde dag dat iemand anders dus aanklopte voor die arbeidsmigranten.
De Trentweg (bron: GoogleMaps).
Laurens beet zich vast in het dossier, overigens nadat de partijen Gemeentebelang en Lokaal dat ook al deden en genoegen namen met, wat de buurt vindt, halfslachtige antwoorden.
Bezwaarschrift
Buurtbewoners werken aan een bezwaarschrift en daarbij focussen ze zich op, wat zij vinden, de ongelijke behandeling van de ondernemer met zijn arbeidsmigranten aan de ene kant en de timmerman aan de andere. Beide plannen zijn in strijd met het geldende omgevingsplan, maar voor die arbeidsmigranten is dat geen bezwaar en voor de timmerman wel. De buurt vindt dat dit niet deugt.
Daar denkt het college vast anders over. Omdat het om een tijdelijke vergunning gaat, mág de huisvesting voor arbeidsmigranten in strijd zijn met de geldende regels voor die locatie. ‘Dit is nou een voorbeeld van regelgeving die formeel klopt en tegelijkertijd moreel niet uit te leggen is,’ vindt Laurens. ‘De buurt vindt terecht dat vijftien jaar best een lange tijd is en vindt net zo terecht een timmerwerkplaats veel passender.’
Saamhorigheid
De buurt heeft trouwens een goede en zelfs sociale reden om tegen de voorgenomen huisvesting van arbeidsmigranten te zijn. Juist in een kleine gemeenschap is het belangrijk dat er sprake is van saamhorigheid. Dat mensen elkaar vinden. Met vier arbeidsmigranten lukt dat volgens de buurt nog wel, met tien niet. De buurt wil vier Polen of Roemenen of Bulgaren dus gastvrij bij de hand nemen en wegwijs maken in hun buurt en met tien is dat niet te doen.
‘En dus gaat dit conflict over de wens om kleine kernen en buurtschappen herkenbaar te houden voor de bewoners,’ concludeert Laurens. ‘Dat is een nobel streven en wordt tegengewerkt door regels waar formeel niks tegen in te brengen is. Wie wil weten waarom het vertrouwen in overheid en politiek afneemt: gebruik deze casus als studiemateriaal.’
Foto bij dit artikel: Trentweg 15 bij Keldonk.
